2015—одоо

Дижитал үе

Дижитал үе бол бидний одоо амьдарч буй цаг. 2015 оноос хойш ухаалаг утас, хямд интернэт, хяналтын камер, үүлэн сан, шууд дамжуулалт монголчуудын өдөр тутмын хэсэг болсон. Энэ өөрчлөлт аймшгийн уран зохиолд хоёр эсрэг үр дагавар авчирсан. Нэг талаас, ер бусын зүйлд итгэх нөхцөл багассан. Бүх хүн гартаа камертай байхад "хэн ч гэрэлж чадахгүй" гэсэн хуучин бүтэц ажиллахаа больсон. Нөгөө талаас, шинэ, илүү хүчтэй айдас төрсөн: бичигдсэн, гэвч тайлбарлагдахгүй зүйл. Хяналтын камерын бичлэгт хоёр секунд дутах, автомат нөөцөлсөн зурганд байх ёсгүй хүн байх, дуут мессежийн ард өөр хоолой сонсогдох — эдгээр нь одоо үеийн хамгийн үр дүнтэй өгүүлэмжүүд. Энэ үеийн бас нэг онцлог бол зугтах боломжгүй байдал. Хуучин түүхэнд баатар нүүж, буцаж, тэр газраас холдож болдог байсан. Одоо утсаа унтраасан ч мэдэгдэл хуримтлагдаж, дугаараа сольсон ч данс үлдэж, хотоос гарсан ч байршил тэмдэглэгдэж байдаг. Тиймээс дижитал үеийн түүхүүд орон зайгаас илүү таних тэмдэг, өгөгдөл, хаяг дээр төвлөрдөг. Гурав дахь чиглэл нь алгоритм. Хиймэл оюун ухаан, санал болгох систем, автомат орчуулга өдөр тутмын хэрэглээ болсноор "хэн энэ хариултыг бичив" гэсэн асуулт бодит болжээ. Монголд энэ сэдвээр бичсэн түүхүүд сүүлийн хоёр жилд хамгийн хурдан өсөж байна. Бид энэ үед онцгой аюулгүй байдлын дүрэм баримталдаг: бодит вэб хаяг, бодит хэрэглэгчийн нэр, бодит дугаар, бодит бичлэгийн холбоос нийтлэхгүй. Аймшгийн түүх дэлгэцээс гараад бодит хүн рүү хүрч болохгүй.