2000—2015

Орчин үе

2000-2015 он бол Монголын хамгийн хурдан өөрчлөгдсөн үе. Хөдөөнөөс хот руу их нүүдэл болж, гэр хороолол тэлж, шинэ орон сууц ар араасаа босч, уурхайн бүтээн байгуулалт говь руу мянга мянган хүнийг татав. Хүмүүс шинэ хот, шинэ ажил, шинэ хөрштэй болсон бөгөөд хуучин орчиндоо ажиллаж байсан бүх дүрэм гэнэт хүчингүй болжээ. Энэ үеийн аймшгийн гол механик бол дасан зохицолт. Хөдөөнөөс ирсэн хүн хотын дүрмийг мэдэхгүй, хотын хүн хөдөөгийн дүрмийг мартсан. Хоёр талын түүхүүд хоорондоо зөрчилдөж, аль нь зөв болохыг тогтоох аргагүй болдог. Уурхайн лагерьт ажиллаж байгаа хүн говийн шөнөтэй анх удаа тулгарах, хотын оффисын ажилтан төрсөн нутагтаа очоод юу ч санахгүй байгаагаа мэдэх — эдгээр нь энэ үеийн хамгийн олон давтагдсан эхлэл. Хоёр дахь чухал сэдэв нь баригдаж дуусаагүй барилга. 2008 оны хямралын дараа хот даяар олон объект хагас дуусаад зогссон бөгөөд тэдгээр нь урьдын социалист туурьнаас өөр төрлийн аймшиг агуулсан: шинэ, гэвч хэн ч амьдарч байгаагүй, түүхгүй, хоосон. Түүхгүй орон зай нь түүхтэй туурьнаас илүү тайван бус байдаг гэдгийг энэ үеийн олон түүх харуулдаг. Гурав дахь нь холбооны шилжилт. Гар утас нийтэд тархсан боловч сүлжээ хаа сайгүй байгаагүй. Дуудлага таслагдах, мессеж хоцорч ирэх, байршил андуурах гэсэн нөхцөл байдал маш үр дүнтэй хурцадмал байдал үүсгэдэг. Дараагийн үеийн бүрэн холболттой ертөнцөд эдгээр аль хэдийн боломжгүй болсон. Энэ үеийн түүхэнд ч мөн адил бодит компани, бодит уурхай, бодит хороололын нэр ашиглахгүй.