Ангилал

Ардын домог

Ардын домог бол монгол аймшгийн хамгийн гүн үндэс. Ном хэвлэл байхаас өмнө, кино гарахаас өмнө, гэрийн голомтын гэрлээр л шөнө өнгөрөөж байсан цагт хүмүүс бие биедээ юу ярьдаг байсныг эдгээр түүх хадгалж үлдсэн. Тэдгээрт чөтгөр шулмас, хувилгаан амьтан, эзэнтэй ус, эзэнтэй уул, хараал, тахилга, овоо, дархан газар гэсэн ойлголтууд эргэлддэг. Гэвч дан ганц айлгах зорилготой биш — домог бүрийн доор ямар нэг дүрэм, ямар нэг хориг нуугдаж байдаг нь монгол аман зохиолын онцлог юм. Энэ ангиллын түүхүүд ихэвчлэн нэг л зүйлийг сануулдаг: байгальтай, тэр дундаа хүний оролцоогүй үлдсэн газартай хэрхэн харьцахаа мэдэхгүй хүн хохирдог. Уулын ам руу нэрээ хашгирсан хүн, овооны чулууг хөдөлгөсөн хүн, ус бохирдуулсан хүн, хэн нэгний хараалыг тоомсоргүй орхисон хүн — тэд бүгд ижил замаар алдаа хийдэг. Тиймээс монгол домог дахь аймшиг нь гэнэтийн цохилт биш, харин алгуур эргэж ирдэг үр дагавар шиг санагддаг. HORROR.MN дээрх ардын домгийн бүх түүхийг редакц өөрөө дахин бичиж, боловсруулсан. Аман зохиолын сэдэв нь нийтийн өмч боловч тодорхой хэвлэлээс үг үсгээр хуулах нь зохиогчийн эрхийн зөрчил болно. Тиймээс бид нутгийн яриа, бичигдээгүй хувилбар, гэр бүлийн дурсамжийг сонсож, түүнийг уншигдахуйц бүтэн өгүүллэг болгон буулгадаг. Түүх бүрийн доор аль нутгийн ямар хувилбарт тулгуурласныг аль болох тодорхой тэмдэглэдэг. Энэ хэсгээс та овооны цаана болсон явдал, хийдийн орчмын хараал, шөнө хувилдаг амьтан, эзэнтэй уулын тахилга, хүн хэлбэртэй боловч хүн биш зүйлийн тухай түүхүүдийг олж унших болно. Хэрэв танай нутагт өөр хувилбар ярьдаг бол — тэр хувилбарыг бидэнд бичээрэй. Домог бол хөшөө биш, амьд зүйл. Хэлэгдэхээ больсон өдрөө л домог үхдэг.