Ангилал

Эмнэлэг ба үхэл

Эмнэлэг бол айдсын хувьд онцгой орон зай. Энэ нь нэгэн зэрэг хамгийн шинжлэх ухаанлаг, хамгийн зохион байгуулалттай газар боловч яг тэндхийн ажилтнууд хамгийн олон тайлбарлагдахгүй явдал ярьдаг. Шөнийн ээлжинд ажилладаг сувилагч, жижүүр, түргэний жолооч нартай ярилцвал бараг бүгд нэг нэг түүхтэй байдаг. Тэр түүхүүд ихэвчлэн чанга биш, дүрслэл багатай, зөвхөн нэг л хачирхалтай нарийвчлалаар санагддаг: дуудлагын хонх дарагдсан хоосон өрөө, коридорын төгсгөлд хоёр удаа сонсогдсон алхаа, хугацаанаас өмнө дуусгасан ээлж. Энэ ангиллын түүхүүд гурван том сэдэвтэй. Нэгдүгээрт, шөнийн ээлж өөрөө — цаг хугацаа гажиж, ядрал хуримтлагдаж, гэрэл өөр өнгөтэй болдог тэр найман цаг. Хоёрдугаарт, түр үхэл буюу сэхээн амьдруулалтын дараа хүмүүсийн ярьдаг зүйл. Гуравдугаарт, оршуулгын зан үйл, монголчуудын үхэгсдийг үдэх ёс, тэр ёсны алдагдал. Монгол уламжлалд үхлийг үдэх дэг журам маш нарийн бөгөөд алдвал ямар үр дагавартайг тодорхой заасан байдаг. Хэнийг хаана оршуулах, хэдэн хоног юу хийхгүй байх, хэн буцаж эргэж харахгүй байх — эдгээр дүрэм нь домгийн бүтэц өөрөө. Тиймээс энэ ангилалд аман зохиолын түүхүүд орчин үеийн эмнэлгийн түүхтэй нэг дор зэрэгцэн ордог. Хоёулаа ижил зүйлийн тухай: хүн үхэлтэй нүүр тулахдаа юу гэж бодохоо мэдэхгүй байдаг тухай. Бид энэ хэсэгт бодит эмнэлгийн нэр, тасаг, эмчийн нэр огт нийтлэхгүй. "Хотын нэг эмнэлэг", "аймгийн төв эмнэлэг" гэсэн ерөнхий тэмдэглэгээ л ашиглана. Мөн эмнэлгийн бодит алдааг зугаа болгож бичихийг зөвшөөрдөггүй — тэр нь бодит хүмүүсийн бодит гэм бурууг олон нийтийн шүүхэд оруулах болно. Энэ ангиллын зорилго нь буруутгах биш, харин үхлийн ойролцоо ажилладаг хүмүүсийн мэдрэмжийг хадгалж үлдэх юм.