Ангилал

Хотын домог

Хотын домог бол хамгийн залуу аман зохиол. Улаанбаатар өсөж, хүмүүс гэрээс байр руу нүүж, шөнийн ажил гарч ирснээр монголчуудын айдас ч бас нүүсэн. Уулын ам биш лифтний шахт, хээрийн зам биш газар доорх зогсоол, отрын гэр биш оюутны байрны коридор болж хувирсан. Тэгэхдээ бүтэц нь хуучин домогтой яг ижил хэвээр үлдсэн: хориг зөрчсөн хүн, хоцорсон хүн, ганцаараа үлдсэн хүн хохирдог. Энэ ангиллын түүхийн хамгийн сонирхолтой шинж бол эх сурвалж нь хэзээ ч олддоггүй явдал. "Манай ангийн нэг охины дүү" гэж эхэлдэг, эсвэл "ээжийн ажилладаг байрны манаач" гэж эхэлдэг. Хэн ч гэрчилж чаддаггүй, гэвч хотын хагас сая хүн ижил түүхийг сонссон байдаг. Судлаачид үүнийг "хамтын түгшүүр" гэж нэрлэдэг: хот шинэ, барилга нь харь, хөрш нь танихгүй хүн болохоор нийтийн айдас өөрөө түүх зохиож эхэлдэг. Бидний цуглуулсан хотын домгууд голдуу дөрвөн орчинд төвлөрдөг. Нэгдүгээрт, орон сууцны лифт болон шатны талбай — хамгийн олон хүн өнгөрдөг мөртөө хамгийн бага харагддаг зай. Хоёрдугаарт, оюутны болон ажилчны байр — олон хүн нэг дороо, гэвч хэн ч бүрэн танихгүй. Гуравдугаарт, шөнийн тээвэр: такси, сүүлчийн автобус, дуудлагын машин. Дөрөвдүгээрт, хагас баригдаад орхигдсон эсвэл ашиглалтаас гарсан барилга. Бид энэ хэсэгт бодит хаяг, бодит байгууллагын нэр оруулахыг зөвшөөрдөггүй. "Долдугаар хорооллын нэг байр", "хотын нэг эмнэлэг" гэсэн түвшнээс цааш нарийсгахгүй. Учир нь домог тархахдаа хаягаа авч явдаг бөгөөд тэр хаягт бодит хүмүүс амьдардаг. Аймшгийн түүх нь хэн нэгний гэрийн үнэ цэнийг унагах, хэн нэгнийг тайван унтуулахгүй байх эрхгүй. Уншаад айсны дараа буцаад унтаж чаддаг байх нь энэ ангиллын гол зарчим.